Opis
W starożytności uchodził za przysmak i stanowił ozdobę uczt na królewskich dworach. Na początku ery nowożytnej rzymski poeta Martialis pisał –„szlijcie jesiotra na palatyńskie biesiady, niech ambrozyjską ucztę ozdobi rarytne to danie”.
W basenie Morza Bałtyckiego był to najcenniejszy przedstawiciel ichtiofauny stanowiący ważny składnik diety ludności zamieszkującej dorzecze Wisły, a także Niemna i Dźwiny. Proces zaniku jesiotra bałtyckiego już na początku XX wieku spowodowany był zmianami środowiskowymi naszych rzek, do których wstępował na tarło, a także intensywnymi połowami. Ostatni okaz złowiono w Wiśle powyżej Torunia w 1965r. – była to trzymetrowa samica o wadze 135 kg.
Udane odtworzenie populacji troci i łososia zwróciło uwagę ichtiologów na jesiotra bałtyckiego. Skoro jednak gatunek ten wyginął to populację jakiego jesiotra restytuować? Badania genetyczne muzealnych okazów dały sensacyjny wynik – protoplastą jesiotra bałtyckiego był i jest żyjący u atlantyckich wybrzeży Kanady jesiotr ostronosy, a nie jak nas uczono, jesiotr zachodni. Od ponad kilkunastu lat sprowadza się zapłodnioną ikrę z Kanady, prowadzi podchów i wprowadza młode jesiotry do kilku rzek Polski i Niemiec. Mięso wszystkich gatunków jesiotrów charakteryzują unikatowe właściwości dietetyczne i odżywcze. Na uwagę zasługują białka o wyjątkowo wysokiej przyswajalności, a przede wszystkim podkreślenie jedyny w swoim rodzaju skład aminokwasów, wśród których ok. 40% to aminokwasy niezbędne dla człowieka. Z tego też powodu produkty z mięsa jesiotra zaliczane są do grupy żywności funkcjonalnej, szczególnie polecanej dla dzieci oraz ludzi w starszym wieku. Mięso jesiotra nadaje się do wszystkich sposobów obróbki cieplnej i wędzarniczej. A co konkretnie, jakie dania można zrobić z jesiotra dowiecie się z tej książki.