Opis
Niniejsza książka daje doskonały, wszechstronny obraz praktyki terapii rodzinnej, uwzględniający wszystkie wymiary teorii przywiązania i terapii narracyjnej oraz scalający je w usystematyzowaną strukturę. Stanowi przełom w stopniowym procesie włączania teorii więzi do głównego nurtu praktyki terapii rodzinnej. Bowlby byłby zachwycony! Z przedmowy Johna Bynga-Halla Książka Psychoterapia systemowa i narracje więzi pokazuje, w jaki sposób koncepcje wywodzące się z teorii przywiązania mogą znaleźć zastosowanie w praktyce. Autorzy pokazują, jak wczesne doświadczenia emocjonalne wpływają na narracje, jakie tworzymy na temat własnego życia, oraz jak one z kolei kształtują nasze więzi emocjonalne. Prezentują aktywności, jakie można zaproponować klientom, i ilustrują problematyczne wzorce interakcji z ukazaniem ich znaczenia dla członków rodziny. Posługują się również przykładami klinicznymi, aby wyjaśnić, jak stosować narracyjną terapię więzi w rozmaitych kontekstach i z różnymi grupami klientów. Narracje nie są biernym rejestrowaniem przeszłości, stanowią czynny proces nieustannej konstrukcji, rekonstrukcji i rewizji. Opowiadamy swoje historie innym, a ich pytania, reakcje, komentarze, uzupełnienia, korekty i poprawki za każdym razem przekształcają te opowieści. Dzielenie się nimi, nawet gdy mówimy sami do siebie, wywołuje silne uczucia, które wpływają na to, w jaki sposób i kiedy opowiadamy swoje historie, na przykład przed kim się otwieramy, co pomijamy, o czym zapominamy albo przed jakimi wspomnieniami się bronimy, co zmieniamy, korygujemy i wycinamy oraz, oczywiście, dlaczego postanawiamy o czymś powiedzieć. Możemy również zmieniać swoje historie w zależności od tego, komu je opowiadamy – czy czujemy się przy danym słuchaczu na tyle bezpiecznie, że jesteśmy szczerzy i otwarci, a przy tym mamy dostęp do wspomnień. Nasze ramowe podejście ma wiele wspólnego z terapiami narracyjnymi, jeśli chodzi o nacisk na pracę z narracjami i relacjami w celu umożliwienia ludziom wprowadzania zmian w życiu oraz uwolnienia się od problemów interpersonalnych. Dodatkowo koncentrujemy się jednak na emocjonalnych treściach ludzkich historii oraz na doświadczeniach, które nie zostały jeszcze ujęte w ich historiach, takich jak trauma. Skupiamy się zwłaszcza na tym, jak zarządzają swoimi uczuciami i przywiązaniami, na przykład, jak pocieszają siebie i innych w okresach lęku, dystresu i trudności. Szczególnie interesuje nas, jak dzieci uczą się opowiadać o swoich doświadczeniach i co pomaga im w wypracowaniu umiejętności otwartej, logicznej i spójnej komunikacji na temat swoich doświadczeń emocjonalnych. Ponadto skupiamy się na procesie opowiadania narracji, analizując, jakiego typu strategii samoobrony albo mechanizmów obronnych używają ludzie, kiedy w ich opowieści pojawiają się bolesne, wstydliwe, niekomfortowe i niepokojące wspomnienia. Nie oznacza to, że przyjmujemy pozycję „ekspertów” rozumiejących rodziny lepiej niż one same. Zamiast tego szukamy sposobów na to, żeby pomóc im wyartykułować te głębiej ukryte, podporządkowane i budzące lęk aspekty doświadczeń emocjonalnych w ich relacjach oraz strategie samoobrony, które mogły stosować. Zasadnicze znaczenie ma tu stworzenie dla rodzin kontekstu bezpieczeństwa i zaufania, który może pomóc uzyskać dostęp do tych treści, a następnie je naświetlić, rozwinąć, wyrazić i przepracować. Ze Wstępu