Opis
Celem pracy jest określenie reakcji układu mięśniowego na trening wykonywany z maksymalną intensywnością. W niniejszym opracowaniu do wskaźników różnicujących obciążenie treningowe zaliczono czas trwania przerwy wypoczynkowej i mechaniczną strukturę ćwiczenia treningowego. Mechaniczną strukturę ruchu zróżnicowano poprzez wykorzystanie ćwiczeń, w których mięśnie wykonują pracę w układzie łańcucha biokinematycznego zamkniętego lub podczas izolowanego ruchu tylko w jednym stawie. Ponadto wyodrębniono ćwiczenia, w których mięśnie pracowały w cyklu rozciągnięcie-skurcz oraz takie, w których ruch w stawie był realizowany w oparciu o koncentryczny charakter pracy mięśni. Wery?kując wpływ powyższych czynników zastosowano jednostki treningowe o identycznej strukturze ruchu i czasie wypoczynku, a także warianty ze zmody?kowanymi składowymi obciążeń: skrócony wypoczynek i różna ruchliwość układu ruchu. Wszystkie opisywane w tej pracy rodzaje treningów składały się z tej samej liczby powtórzeń oraz zindywidualizowanej intensywności wysiłku. Każda z osób biorących udział w badaniach wykonywała trening z obciążeniem, dla którego moc rozwijana podczas ćwiczenia była maksymalna. Wyniki przedstawione w pracy zostały podporządkowane trzem głównym zagadnieniom, których celem było określenie: 1. Związku pomiędzy strukturą ruchu ćwiczenia treningowego i czasem przerwy pomiędzy seriami, a przyrostem siły i mocy w treningu o maksymalnej intensywności. 2. Aktywności kinazy kreatynowej w ocenie potencjalnego przeciążenia i uszkodzenia mięśni podczas treningu o maksymalnej intensywności. 3. Wpływu treningu realizowanego z obciążeniem pozwalającym na rozwijanie maksymalnej mocy na koordynacyjne mechanizmy regulacji skurczu mięśniowego. Dodatkowo podjęto próbę określenia: 4. Kontralateralnych efektów treningu wykonywanego w maksymalnym zakresie intensywności. 5. Różnic w bioelektrycznej aktywności mięśni jedno- i dwu-stawowych. W badaniach wzięło udział 136 studentów podzielonych na 11 grup. Przydział do poszczególnych grup został wykonany losowo po badaniach wstępnych. Każdy z eksperymentów trwał siedem tygodni. Przez cztery tygodnie badani uczestniczyli w treningach, które odbywały się pięć razy w tygodniu (od poniedziałku do piątku). W każdy poniedziałek, przed treningiem, wykonano pomiary kontrolne. Ocenie podlegały wartości: momentów sił mięśniowych kończyn dolnych w warunkach statyki, mocy i wysokości wyskoku CMJ, mocy prostowników stawu kolanowego w warunkach izokinetyki oraz aktywność kinazy kreatynowej w osoczu krwi. Powyższe pomiary przeprowadzono również trzykrotnie w 32, 36 i 42 dniu eksperymentu. Bioelektryczną aktywność mięśni (EMG) kończyn dolnych określano pięciokrotnie: na początku eksperymentu, w poniedziałek w każdym tygodniu treningów oraz trzy dni po zakończeniu ostatniego treningu. Wyniki badań przedstawione w pracy dowodzą, że interpretacja wartości przyrostów wskaźników opartych o metody pomiaru sił zewnętrznych w warunkach dynamiki, zależała od zbieżności struktury ruchu ćwiczenia kontrolnego z ćwiczeniem treningowym. Istotne różnice wynikające z ruchliwości łańcucha biokinematycznego przejawiały się tylko w wartościach mocy rozwijanej podczas wyskoku CMJ. Wartości mocy maksymalnej rozwijanej w wyskoku CMJ uzyskane w grupach B, C, D (trening w tych grupach był oparty o ćwiczenia wykonywane w łańcuchu biokinematycznym zamkniętym) były znamiennie wyższe od wyników zanotowanych w grupach E, F (trening w tych grupach był oparty o ćwiczenia wykonywane w łańcuchu biokinematycznym otwartym). Różnice wartości mocy rozwijanej dla izolowanego ruchu w stawie kolanowym, w warunkach izokinetyki zależały natomiast od prędkości ruchu, z jaką ten staw był trenowany. W tym przypadku zaznacza się wpływ homogeniczności ze strukturą ćwiczenia treningowego. Różnice tempa adaptacji do obciążenia treningowego dały się wyodrębnić dopiero w oparciu o pomiary aktywności kinazy kreatynowej. Przyrosty tygodniowej aktywności CK w pierwszym okresie treningów były najwyższe w grupie wykonującej trening ograniczony do ruchu w jednym stawie (E). W niniejszych badaniach wykazano, że na wyniki testów, którymi wery?kowano efekty treningów wpływały dwa elementy charakteryzujące strukturę ruchu: prędkość ruchu i czas pracy mięśni. Po treningu na równi pochyłej uzyskano znamienny przyrost mocy podczas prostowania stawu kolanowego w warunkach izokinetycznych właśnie ze względu na prędkość ruchu w tym stawie, która była najwyższa względem innych grup. Drugim ważnym czynnikiem, od którego zależały wartości mocy rozwijane w warunkach izokinetycznych był czas trwania koncentrycznej fazy ruchu ćwiczenia treningowego. Istotne różnice wynikające z ruchliwości układu ruchu wystąpiły przede wszystkim dla mocy maksymalnej rozwijanej podczas wyskoku CMJ. W obu grupach wykonujących trening ograniczony do ruchu w jednym stawie maksymalny przyrost mocy wyniósł 2,5%, podczas gdy w grupach o zbliżonej ruchliwości z ćwiczeniem kontrolnym przyrost ten wyniósł ponad 1