Opis
Książka jest pierwszą na rynku monografią porównawczą w zakresie systemów prawnych odnoszących się do karnych aspektów działalności medialnej. Czytelnik sięgając po opracowanie, znajdzie w nim odpowiedź na wątpliwości i problemy związane z funkcjonowaniem mediów we współczesnym społeczeństwie. Publikacja prezentuje liczne orzeczenia polskich i francuskich sądów w sprawach prasowych oraz poglądy doktryny. W monografii przedstawiono m.in.: definicję przestępstwa prasowego i jego sprawcy; porównanie konkretnych grup czynów zabronionych takich, jak: prowokowanie, usprawiedliwianie i zaprzeczanie, znieważanie czy zniesławianie; analizę przepisów umożliwiających w konkretnych przypadkach wyłączenie bezprawności zachowania; wnioski de lege ferenda, które mogą posłużyć ustawodawcy do zmian w polskim systemie prawnym w zakresie przestępczości prasowej. Adresaci: Książka przeznaczona jest dla sędziów, prokuratorów, adwokatów i radców prawnych zajmujących się prawem mediów, a także dziennikarzy i redaktorów naczelnych dzienników i czasopism. Zainteresuje również studentów prawa i dziennikarstwa oraz naukowców specjalizujących się w mediach oraz prawie karnym. Spis treściWykaz skrótów str. 13 Wprowadzenie str. 17 Rozdział I Przestępstwo prasowe w systemie francuskim i polskim (uwagi typologiczne) str. 55 1. Przestępstwo prasowe w systemie francuskim str. 55 2. Elementy konstytutywne przestępstwa prasowego na gruncie francuskiej ustawy o wolności prasy str. 63 2.1. Publiczność zachowania str. 64 2.1.1. Przestępstwo popełnione w miejscu publicznym lub na zebraniu publicznym str. 67 2.1.2. Przestępstwo prasowe popełnione za pośrednictwem mediów str. 73 2.2. Strona podmiotowa przestępstwa prasowego w systemie francuskim str. 77 2.3. Dodatkowe konsekwencje karne związane z przestępstwem prasowym na gruncie francuskiej ustawy o wolności prasy str. 80 3. Przestępstwo prasowe w systemie polskim str. 81 3.1. Istota przestępstwa prasowego str. 81 3.1.1. Poglądy doktryny przedwojennej str. 81 3.1.2. Współczesne rozumienie przestępstwa prasowego str. 83 3.1.3. Elementy konstrukcyjne przestępstwa prasowego niewłaściwego str. 87 3.1.3.1. Opublikowanie jako zachowanie sprawcze przestępstwa prasowego str. 87 3.1.3.2. Prasa jako miejsce popełnienia przestępstwa prasowego str. 90 3.1.4. Przestępstwa skutkowe jako typ przestępstw prasowych str. 93 3.2. Szczególne typy przestępstw prasowych niewłaściwych str. 96 3.3. Formy stadialne przestępstwa prasowego str. 103 3.4. Pozostałe przestępstwa, które mogą zostać zrealizowane w ramach działalności prasowej str. 108 3.5. Szczególne konsekwencje związane z popełnieniem przestępstwa prasowego str. 114 Rozdział II Podmioty odpowiedzialne za popełnienie przestępstwa prasowego str. 116 1. Podmioty odpowiedzialne za popełnienie przestępstwa prasowego w systemie francuskim str. 116 2. Odpowiedzialność za sprawstwo str. 117 2.1. Odpowiedzialność dyrektora publikacji str. 118 2.2. Odpowiedzialność wydawcy jako sprawcy głównego str. 121 2.3. Odpowiedzialność autora materiału prasowego jako sprawcy głównego str. 122 2.4. Odpowiedzialność kaskadowa w mediach elektronicznych str. 127 2.5. Odpowiedzialność z tytułu współsprawstwa str. 131 3. Podmioty odpowiedzialne za popełnienie przestępstwa prasowego w systemie prawa polskiego str. 134 3.1. Autor materiału prasowego jako sprawca przestępstwa prasowego str. 140 3.2. Redaktor naczelny jako osoba odpowiedzialna za przestępstwo prasowe str. 143 3.3. Nadawca i dostawca usług medialnych jako osoby odpowiedzialne za treść programów str. 157 3.4. Podmiot odpowiedzialny za prasową komunikację w internecie str. 164 Rozdział III Prowokowanie, usprawiedliwianie i zaprzeczanie jako przestępstwa prasowe str. 170 1. Prowokowanie, usprawiedliwianie i zaprzeczanie jako przestępstwa prasowe na gruncie prawa francuskiego str. 170 1.1. Prowokowanie do zbrodni lub występku str. 170 1.2. Prowokacja bezpośrednia str. 172 1.2.1. Przestępstwo bezpośredniego prowokowania do jakiejkolwiek zbrodni lub występku str. 173 1.2.2. Przestępstwo bezpośredniego prowokowania do określonej zbrodni lub występku str. 178 1.3. Prowokacja pośrednia str. 183 1.3.1. Prowokacja pośrednia sensu stricto str. 185 1.3.2. Apologia str. 193 1.3.3. Negowanie zbrodni przeciwko ludzkości str. 200 2. Przestępcze nawoływanie, pochwalanie, propagowanie i zaprzeczanie jako przestępstwa prasowe na gruncie prawa polskiego str. 205 2.1. Przestępne nawoływanie jako przestępstwo prasowe str. 205 2.1.1. Publiczne nawoływanie do jakiejkolwiek zbrodni lub występku str. 216 2.1.2. Publiczne nawoływanie do określonej zbrodni lub występku str. 223 2.1.3. Nawoływanie do przestępstwa terrorystycznego str. 231 2.1.4. Publiczne nawoływanie do nienawiści lub do przemocy jako przestępstwo prasowe str. 235 2.2. Przestępne pochwalanie jako przestępstwo prasowe str. 242 2.3. Przestępne propagowanie jako przestępstwo prasowe str. 249 2.4. Przestępne zaprzeczanie jako przestępstwo prasowe str. 256 Rozdział IV Prawnokarna ochrona pra