Opis
Nieefektywna polityka wynagradzania naczelnej kadry kierowniczej w instytucjach sektora usług finansowych uznana została za jedną z przyczyn ostatniego kryzysu finansowego. Polityka wynagrodzeń stosowana przez czołowe korporacje finansowe zachęcała do podejmowania ryzykownych decyzji nastawionych na wyniki krótkookresowe, które gwarantowały wysokie premie kadrze zarządzającej. Nie były uwzględniane przy tym perspektywy długookresowe, co często negatywnie wpływało na wartość spółki w dłuższym okresie. Między innymi takie działania zachodzące w sektorze usług finansowych doprowadziły do spadku zaufania inwestorów i destabilizacji rynków finansowych zarówno w wysoko rozwiniętych gospodarkach, jak i w tych rozwijających się. Po wybuchu kryzysu finansowego w Unii Europejskiej wiele uwagi poświęcono polityce wynagradzania kadry kierowniczej najwyższego szczebla w sektorze bankowym. Wynikiem tego były Zalecenia Komisji Europejskiej i Dyrektywy Parlamentu Europejskiego dotyczące tego obszaru nadzoru korporacyjnego. Zmiany regulacji prawnych dotyczących zasad wynagradzania kadry kierowniczej w sektorze bankowym w Polsce miały miejsce dopiero od roku 2012. Istniejące w Polsce standardy, wynikające z tych regulacji, są wciąż mniej rygorystyczne niż te stosowane w większości krajów Unii Europejskiej. Dało to asumpt do podjęcia próby oceny jakości polityki wynagradzania kadry zarządzającej w bankach notowanych na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie. Autorka Spis treściWstęp 9 Rozdział 1. Wpływ kryzysu gospodarczego na politykę wynagradzania osób zarządzających 13 Skandale korporacyjne z początków XXI wieku a nadzór korporacyjny 13 Kierunki reformy polityki wynagradzania osób zarządzających 20 Powiązanie wynagrodzeń z wynikami ekonomicznymi 20 Transparentność wynagrodzeń 23 Komitet ds. wynagrodzeń oraz niezależność członków rady jako nowe instytucje nadzoru 27 Aprobata akcjonariuszy dla programów partycypacji osób zarządzających we własności 31 Geneza kryzysu finansowego z roku 2008 33 Dalsze kierunki reformy polityki wynagradzania po kryzysie finansowym 37 Inicjatywy Unii Europejskiej 37 Propozycje zmian w polityce wynagradzania w USA 42 Nowe platformy dialogu w spółkach 45 Kodeksy dobrych praktyk wybranych krajów UE 47 Podsumowanie 53 Rozdział 2. Nadzór korporacyjny i polityka wynagradzania osób zarządzających w sektorze bankowym 55 Specyfika nadzoru korporacyjnego w sektorze bankowym 55 Bank jako instytucja zaufania publicznego 56 Problem agenta 58 Dualizm relacji biznesowych 61 Rynek kontroli korporacji 62 Struktury własnościowo-kontrolne grup finansowych 67 Transparentność operacji bankowych 70 Polityka wynagradzania osób zarządzających w bankach 72 Wyniki ekonomiczne a ryzyko 72 Wyniki krótko a długookresowe 75 Zasady wypłaty premii 77 Transparentność wynagrodzeń 79 Kategorie pracowników objętych regulacjami wynagrodzeń 81 Inicjatywy regulacyjne dotyczące polityki wynagradzania w bankach po kryzysie finansowym 81 Zasady Dobrych Praktyk Wynagradzania Rady Stabilności Finansowej (FSB Principles for Sound Compensation Practices) 81 Zalecenia Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Bankowego 88 Zalecenia Komisji Europejskiej, Dyrektywy CRD III i CRD IV 92 Polskie regulacje 99 Podsumowanie 105 Rozdział 3. Wynagrodzenia osób zarządzających bankami w badaniach empirycznych 107 Wynagrodzenie a wyniki ekonomiczne 107 Wynagrodzenie a rynek kontroli korporacji 114 Wynagrodzenie a standardy nadzoru korporacyjnego 120 Wynagrodzenie a ryzyko 128 Wynagrodzenie – porównanie sektorowe 136 Podsumowanie 140 Rozdział 4. Polityka wynagradzania osób zarządzających w polskich bankach giełdowych – wyniki badań własnych 143 Ogólna charakterystyka badań 143 Ocena wybranych aspektów polityki wynagradzania 144 Transparentność polityki wynagradzania 144 Długoterminowe programy motywacyjne 154 Komitety ds. wynagrodzeń w praktyce polskich banków giełdowych 167 Poziom i struktura wynagrodzeń 177 Podsumowanie 189 Zakończenie 191 Bibliografia 195 Spis tabel 209