Opis
Podręcznik autorstwa jednego z najwybitniejszych przedstawicieli muzykologii XX wieku na świecie ma charakter syntezy, należy do kanonu literatury muzykologicznej i stanowi pewną apologię tradycji studiów nad muzyką klasyczną. Jest też jednym z nielicznych we współczesnej literaturze opracowań z zakresu metodologii historii muzyki, zawiera refleksje nad założeniami metodologicznymi historii muzyki, zwłaszcza zachodnioeuropejskiej, i jest ważnym znakiem tożsamości muzykologii uniwersyteckiej na naszym kontynencie. Jedną z głównych tez autora jest powiązanie historii muzyki z dziełem muzycznym jako jej naczelną kategorią, zaś historia muzyki jawi się przez pryzmat ciągłego estetycznego oddziaływania utworów w kolejnych epokach. Książka Dahlhausa ukazująca różnorodne aspekty historii muzyki, na czele z jej odniesieniami do kultury i estetyki, łączy walory poznawcze i dydaktyczne, stanowi więc cenny podręcznik dla studentów muzykologii, a także pokrewnych dziedzin humanistyki, jak historia sztuki czy literaturoznawstwo. Jej przekład znacznie wzbogaci niewielki zasób polskich źródeł z zakresu współczesnej, zorientowanej kulturowo metodologii historii muzyki oraz przyniesie wielki pożytek dla środowiska naukowego i pracy dydaktycznej. Spis treściWstęp / VII Przedmowa / 1 I. Schyłek historii? / 4 II. Historyczność i charakter sztuki / 22 III. Czym jest fakt muzyczno-historyczny? / 38 IV. Wokół zagadnienia podmiotu historii muzyki / 51 V. Historyzm i tradycja / 62 VI. Hermeneutyka historyczna / 83 VII. Sąd wartościujący jako przedmiot i jako założenie / 98 VIII. O „względnej autonomii” historii muzyki / 123 IX. Myśli o historii strukturalnej / 147 X. Problemy historii recepcji / 171 Bibliografia / 189 Indeks nazwisk i tytułów / 193