Opis
Oralność i mnemonika. Późny barok w kulturze polskiej to "komunikacyjna" opowieść o funkcjonowaniu styku oralności i kultury piśmiennej w czasach saskich. Zastosowanie aparatury teoretycznej, jakiej dostarczają prace Waltera J. Onga, Erica A. Havelocka, Frances A. Yates, Edwarda T. Halla i in. pozwoliło w zjawisku "cofnięcia się" druku na korzyść obiegu rękopiśmiennego dostrzec element szerszego procesu - kontrnatarcia świata sztuki pamięci i sprzęgniętej z nią oralności, będącego odpowiedzią na sukcesy rozprzestrzeniającego się analitycznego świata pisma. Omówiony został zarówno pewien model całościowy - który zwykliśmy określać mianem "wieku rękopisów" - jak i strategie artystycznego komunikowania, na przykład późnobarokowe "gadające" obrazy, proksemiczny wymiar staropolskiej pompae funebris, dominacja fabuły epizodycznej w ówczesnym dramacie, zwyczaj przekazywania sobie gotowych treściowo-wersyfikacyjnych "prefabrykatów" przez kolejne pokolenia ówczesnych poetów czy też posługiwania się przez nich ikonograficznymi wzorcami pamięci. Spis treściWstęp 7 Część pierwsza. Oralizacja sztuk plastycznych 27 Uwagi wstępne 29 Rozdział I: „Gadające obrazy” 35 Rozdział II: Czyśćcowa loteria 52 Rozdział III: Proksemika zaświatów 66 Część druga. Teatr – oralność a wzorce klasyczne 89 Uwagi wstępne 91 Rozdział I: Kresowy teatr wyobraźni 97 Rozdział II: „Gotyckie” tragedie duchowne 117 Rozdział III: Klasycyzm w Podhorcach 164 Część trzecia. Literatura wobec tradycji oratury 205 Uwagi wstępne 207 Rozdział I: Psalm jako formuła pamięci 212 Rozdział II: Ikonograficzne wzorce pamięci 262 Aneks. Prowincjonalne rokoko 281 Uwagi wstępne 283 Rozdział I: Wdzięk i agonistyczność 287 Rozdział II: „Zapisywanie” folkloru 303 Zakończenie 312 Indeks osób 317