Zaginione drogi

Opis

„Do języka przylega wciąż to samo słowo. Ta sama odpowiedź, do jakiej dopasowuję pytanie. Uwolniona od nudy, kocham się w twoim deszczu, we łzach, co popłynęły zbyt odważnie. Nie wierzę w niemoc gwiazd. Nie ufam naiwności Boga. Ubieram się w oddech, jaki mi po tobie pozostał. Zrozumiem ból — jest zbyt natrętny, aby go pojąć, zapamiętać. Cała rzeczywistość obraca się wokół własnej osi. Dotyk, choć dotkliwy, powraca pomimo melancholii. Tęsknisz? Obawiam się, że na darmo”. Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.