Opis
Sonnenberg to współczesna Szeherezada, pragnąca zamknąć świat w opowieści, której koniec uczepił się chmury, wędrującej na Wschód. Mamy tylko siebie i przestrzeń – mówi poetka – która domaga się od nas rozszczelnienia granicy, aby duch, nie kołatał się po czterech ścianach naszych kątów, szukając odpowiedniego dla siebie słowa, wcielenia, wyrazu. Epicki oddech frazy rozwija się z każdym wersem, który spala się jak ogień, trawiony popędliwością knota. W tych wierszach miłość jest siłą spajająca rzeczywistość, nadającą jej znaczenie i sens. Życie jest dla poetki jak otwarta rana, którą zasklepi igła wiersza. Ten poetycki świat jest niezwykle zmysłowy, a jego imionami jest żar i ogień. Ta poezja próbuje zespolić się z przemijaniem, nawiązać jedność z uniwersum, stale wpisując człowieka w kosmiczny porządek. Zostaje wiersz, a potem długo, długo nic. Koan do rozwiązywania bez końca. Bartosz Suwinski Spis treści*** (Napisać coś takiego...) Nieobliczalni Motyl Obraz Dwa błękitne witraże Perski wojownik Przesłanie z którym przychodzimy na świat Kto ukrywa się w lektyce z piasku? Rozpoznając czy jesteśmy rozpoznanymi? Dwa światy jeden czas *** (Wciąż myślę o pewnym tancerzu japońskim...) Opowieść japońska I Opowieść japońska II Ten który w przyszłym wcieleniu stał się Buddą *** (Zanim położę się spać przybędzie słów...) Mediolański deszcz Muszelka Co jest bardziej a czego więcej? Światełko Stan podgorączkowy Echo Balkan Rhapsody Wydoroślałeś nie wiesz kiedy