Opis
„Rekonstrukcja. Połowa twarzy tonie w mroku” to proza autofikcyjna. Śledzimy losy bohaterki, która konfrontuje się z widoczną wadą wrodzoną na twarzy. Codzienne mimowolne wystawianie się na osąd otoczenia wywołuje pytanie „Czy to, jak wyglądam, jest także tym, kim jestem?” i skłania do introspekcji oraz rozważań o ciele, o jego sprawczości i bezradności wobec niego. To także książka o różnych aspektach pragnienia i pożądania – tych budujących i tych destrukcyjnych. Bohaterka pyta siebie i świat o tożsamość, o to, jak mocno łączy się ona z wyglądem. Oraz jak piękno łączy się z pożądaniem. Czym jest w tym kontekście sprawczość? Między innymi dążeniem do kolejnych operacji rekonstrukcyjnych, by korygując wygląd, wpasować się w obowiązujący kanon piękna, by zaspokoić estetyczne potrzeby innych, by móc czasem zniknąć w tłumie. Jest to opowieść o niepoddawaniu się, o uporze, choć nie ma w niej łatwego pocieszenia. Samowiedza, samoświadomość, poszukiwanie własnego odbicia w literaturze pozwalają działać, ale nie chronią przed cierpieniem. Bo „jak stać się dorosłą kobietą, kiedy sabotuje cię mała zraniona dziewczynka?”, powtarza bohaterka za artystą Asafem Avidanem. Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.