Opis
Autor w książce podważa powszechnie panujące w polskiej historiografii przekonanie, iż pijarzy godni są uwagi dopiero od czasów Stanisława Konarskiego a w szeregach zakonu wcześniej brakowało indywidualności pedagogicznych i naukowych. Właśnie swoboda w organizacji szkół, doborze literatury, otwarcie na nowości a nawet eksperymenty, praca naukowa i dydaktyczna zakonników pozwoliły pijarom na ziemiach ówczesnej Rzeczypospolitej na przygotowanie gruntu do późniejszych wielkich reform w duchu oświeceniowym. Spis treściRozdział I. Powstanie, założenia organizacyjne i podstawy materialne zgromadzenia pijarów w granicach Rzeczypospolitej Obojga Narodów – Origo Fundationis 15 Rozdział II. Kadra, jej poziom wykształcenia i przygotowanie do pracy naukowej i dydaktycznej oraz charakterystyka uczniów – Fundationis Progressus 117 Rozdział III. Formy, metody i treści nauczania oraz kierunki wychowania – Fundationis Perfectio 180 Zakończenie 283 Aneks I 290 Aneks II 292 Aneks III 294 Aneks IV 296 Aneks V 299 Aneks VI 302 Aneks VII 304 Aneks VIII 307 Bibliografia 309 Indeks osób 344