Opis
Debiutant, laureat projektu Połów 2017, konfrontuje nas w swojej książce z mitotwórczymi wizerunkami tworzącymi krajobraz zbiorowej wyobraźni. W każdym wierszu rysuje przed czytelnikami „święte i drogie” obrazy, które później niszczy wedle „nieświętej” reguły ikonoklazmu. Poezja zaangażowana mocno, mądrze i wiarygodnie. Ikonoklazm na miarę czasów najnowszych. Spis treści1 [Pierwsi ludzie mieszkali w dolinie] Teraz Gagarin jest w niebie Teraz jest Święto Nożyc. Niewidomi odzyskują wzrok Teraz „ziemia wielkiego plemienia umarłych” Teraz mam osiem lat, na wysokiej półce leży egzemplarz Doliny Issy Teraz odkrywam szerokopasmowy internet. Lew na ulicy Teraz odchodzi Teraz zostawiam wiadomość, mam na to sto czterdzieści znaków Teraz wychowuję się w ogniskach ikonodulskich Errata: Teraz kończę wiek ucznia. Gdzie się podziały obrazy z tamtych lat? Teraz zaczynam wiek wojownika Teraz niszczę święte obrazy 2 Teraz na żółtym pasku wiadomości leci wiersz o wszystkich dobrych radach, które kiedyś otrzymywałem, albo Ars Poetica Teraz jest sierpień, zmarł Sławomir Mrożek, a Ty mi mówisz, że masz flupy Teraz mijają dwa lata od śmierci Sławomira Mrożka Dziewczynki na podwórku śpiewają „I don’t care” Teraz przychodzą do mnie inne kobiety Teraz przychodzą do mnie inni mężczyźni Teraz jemy brunch, używam podmiotu zbiorowego Teraz piszę wiersz w pośpiechu Teraz pracuję w fabryce druków ulotnych Teraz jestem w Warszawie Teraz biorę udział w budującym doświadczeniu pokoleniowym Teraz grzebię papier Teraz wynajmuję pokój na Bobrowieckiej. Powiewa flaga totalitarnego państwa Teraz święty Krzysztof patrzy spode łba Teraz szukam naszego Mayflower Teraz trwa wykład z najnowszej Teraz jest scena, w której Don Fernand oddaje Ceutę za butelkę wina, dewizy i czarną kochankę Teraz wyjeżdżamy z Bremy Errata: Teraz leci się kilka godzin z San Francisco do Frankfurtu lub Rzymu, a kiedyś jechało się trzy godziny dorożką z Szetejn do Wilna Czy ktoś pamięta jeszcze pierwszych ludzi?