Opis
O czymkolwiek pisze Artur Daniel Liskowacki – o teatrze, filmie, literaturze i życiu literackim, o Szczecinie czy Oborach, otoczeniu gabinetu proktologa w przychodni zdrowia, brzuchomówstwie, poezji Piotra Szewca, prozie Romana Bratnego – jest w tym ironia. „Ironia – ładne imię dla paskudnej dziewczynki”. Zmysłowi obserwacji, erudycji, rozległości skojarzeń towarzyszy świadomość języka, którym pisze, którym myśli, i to nadaje jego tekstom szczególną dynamikę, szczególny rytm. Umie być bardzo dowcipny i krytyczny, i nie boi się być poważny, melancholijny i ciepły. Zbiór esejów "Brzuch Niny Conti" bawi, zachwyca i wzrusza. Kolejna książka potwierdzająca pisarską klasę Liskowackiego, napisana niepowtarzalnym, charakterystycznym dla niego stylem. Bohdan Zadura Spis treściJesień poetów Pozycja Laurentego Dźwięki dżungli Dymny rozwiera ramiona Bratny. Zdrada Kolumba Otwórz oczy, patrz Za komuny, po czerwonym Wajda: sceny ostatnie Brzuch Niny Conti Martwe żywe Nasze morze martwe Księgi, książeczki Muza dnia ostatecznego Skąd wraca Krzyś? Brąz i ser Po (dziękowania literackie)