Opis
Z okazji premiery filmu ""Ptaki Nocy (i fantastyczna emancypacja pewnej Harley Quinn)"" prezentujemy opowieść, która sprawiła, że Ptaki Nocy znalazły się w centrum zainteresowania miłośników uniwersum DC. Kobiety Gotham trzymają się razem! Gdy postrzał w kręgosłup pozbawił Barbarę Gordon władzy w nogach i uniemożliwił jej dalszą karierę jako Batgirl, wykorzystała swoją wiedzę informatyczną i fotograficzną pamięć, żeby stać się Oracle – wszystko widzącą operatorką centrali informacyjnej, wspomagającą zza kulis obrońców Gotham. Teraz, z pomocą Black Canary, Huntress i innych, aktywnie zwalcza zbrodnię, przewodząc Ptakom Nocy. Przed nimi pojedynki z Lady Shivą, uprowadzenie przez Savanta i zamachy Cheshire. Grupa superkobiet podejmuje niebezpieczną grę, ścigając groźnych socjopatów, a każdy ruch grozi śmiercią! Komiks autorstwa legendarnej scenarzystki GAIL SIMONE (BATGIRL, SECRET SIX) i rysownika EDA BENESA (SUPERMAN, JUSTICE LEAGUE OF AMERICA). Album zawiera materiały opublikowane pierwotnie w amerykańskich zeszytach BIRDS OF PREY #56–67 oraz ilustracje z zeszytów BIRDS OF PREY: SECRET FILES oraz ORIGINS #1. Historia tej wyjątkowej grupy superbohaterek zaczęła się ponad dwadzieścia lat temu. Za twórcę drużyny uważa się Chucka Dixona, współtwórcę postaci Bane’a i scenarzystę mającego w dorobku ogromną liczbę komiksów z bohaterami współpracującymi z Mrocznym Rycerzem – między innymi solowe przygody Tima Drake’a (Robina) i Dicka Graysona (Nightwinga). Nazwę drużyny zawdzięczamy zaś dwóm pracownikom DC Comics – Frankowi Pittarese’owi, który ją zaproponował, i Mike’owi Carlinowi, roztropnie nalegającemu, by nie zmieniono go na Piekielne Piękności (Hell’s Bells). Ptaki Nocy to tytuł chwytliwy, ale same bohaterki nie określały siebie tym mianem przez lata. Po raz pierwszy pojawiło się ono na okładce zeszytu Black Canary/Oracle: Birds of Prey #1 z 1996 roku zilustrowanego przez Gary’ego Franka (Superman: Tajna geneza, Doomsday Clock). Początkowo drużynę tworzyły dwie diametralnie różne kobiety. Pierwsza z nich to obdarzona sonicznym krzykiem Dinah Lance (pseudonim Black Canary), która przeżywała właśnie śmierć ukochanego Green Arrowa. Impulsywna bohaterka wzorowała się na matce, która również walczyła ze zbrodnią. Drugą była Barbara Gordon (pseudonim Oracle), bratanica i przybrana córka komisarza policji Jamesa Gordona (późniejsze zmiany w kontinuum DC uczyniły z niej jego biologiczną córkę). Protegowana Batmana działająca jako Batgirl po postrzeleniu przez Jokera trafiła na wózek inwalidzki. Przybrała nową tożsamość i wykorzystywała fotograficzną pamięć, smykałkę do komputerów oraz analityczny umysł, by dostarczać informacji Batmanowi i członkom batrodziny. Z czasem stała się jedną z kluczowych postaci w uniwersum DC, jako osoba zawiadująca światową siecią komunikacyjną w środowisku superbohaterów. Oracle potrzebowała pomocy kogoś, kto będzie działał w terenie – wybór padł właśnie na Black Canary. Projekt Ptaki Nocy nie ujrzałby światła dziennego bez Jordana B. Gorfinkela, redaktora Dixona w DC Comics. Dixon otwarcie przyznaje, że Ptaki Nocy zrodziły się w umyśle Gorfinkela, a on ten pomysł rozwinął. Gorfinkel uważał, że Barbara i Dinah stworzą ciekawy zespół, ale Dixon, po porażkach solowych serii z tymi bohaterkami, był sceptycznie nastawiony do pomysłu. W końcu jednak dostrzegł potencjał tego duetu. Scenarzysta widzi w Barbarze szachistkę, dokładnie planującą kolejne posunięcia, natomiast Dinah w jego ujęciu jest dziewczyną, u której czyny często wyprzedzają myślenie. W miarę współpracy Black Canary i Oracle nabrały do siebie szacunku i zostały prawdziwymi przyjaciółkami. Nie nastąpiło to jednak od razu, choćby dlatego, że przez długi czas nie spotkały się twarzą w twarz. Przygody tego niedopasowanego duetu na tyle spodobały się czytelnikom, że redakcja dała zielone światło kilku pojedynczym zeszytom i miniseriom, a w końcu także regularnie ukazującemu się miesięcznikowi. Na spotkanie bohaterek czytelnicy musieli poczekać aż trzy lata – doszło do niego dopiero w dwudziestym pierwszym zeszycie regularnej serii Birds of Prey. Pierwsza odsłona miesięcznika Birds of Prey utrzymała się na rynku aż dziesięć lat, stając się najmocniejszym tytułem z żeńskimi superbohaterkami, obok Wonder Woman. Choć skład drużyny przez lata ulegał modyfikacjom, to zawsze tworzyły go wyłącznie kobiety (jedynym odstępstwem od reguły była krótka obecność w jej składzie Hawka). W połowie lat 90. serie skoncentrowane wokół kobiecych bohaterek nie odnosiły znaczących sukcesów. Birds of Prey stanowiło wyjątek. Ptaki Nocy były twardymi babkami. Gdy trzeba było skopać komuś pewną część ciała, to robiły to i nie musiały za nic przepraszać. O lata wyprzedziły obecny dziś w kinach trend na zespoły silnych bohaterek. Dzięki Dixonowi postacie, które wcześniej miały nieliczne grono wielbicieli, przyciągały co miesiąc wierną rzeszę czytelników i nie było to wyłącznie zasługą ich skąpych strojów. W 2003 roku serię powierzono Gail Simone. Nowa scenarzyst